<$BlogRSDUrl$>
Ömmurnar
Kom hjem til mig, vær ikke så længe ude... ML-blogg

september 10, 2003
Tár, bros og ostaslaufa!

Mikið rosalega held ég að það sé erfitt að vera 11 ára. Margar stórákvarðanir sem maður þarf að taka, á meðan maður er að læra að skammstafa "a.m.k." ,ákvarðanir eins og hvort maður vilji byrja með stráknum á næsta borði. Ef marka má miðana sem ég er sífellt að taka úr umferð, þá berast sumum krökkunum nokkur svona "viltu byrja með mér" bréf á dag. Ætli þessi sambandsslit séu tekin með þegar talað er um auknar skilnaðarprósentur í könnunum. Það sem mér finnst áhugaverðast við þessa miða er að oft eru þrír dálkar J N K. Þeir merkja já, nei, og kannski. Hvað er keypt með því að senda svona miða og fá "kannski" sem svar. Ætli krakkarnir mínir geti skaðast varanlega af slíkri höfnun?
Það er gott veður og því ekki hægt annað en að gleðjast, þrátt fyrir að mig langi helst að bruna heim, fá mér ostaslaufu, setja nýja U2 diskinn minn í botn og gleyma stað og stund.
Ég er orðin háð því að ráða mér sjálf og gera ekki neitt fyrir neinn sem gerir ekki neitt fyrir neinn.
Knús
Matta